Kalbimin En Hüzünlü Köşesinde

 

 

Silinmeye başlayan yüz hatların

Hatıralarımızı haykırıyor avaz avaz

Artık dudaklarımda şarkılaşmıyor adın

Şimdi bir sen hüzünlendiriyorsun beni böyle,

Birde hatıraları gitgide soğuyan yaz.

 

Şimdi şehir kadar uzakta yüzün

Ve içimde anlatılamaz bir hüzün

Ne gereği var ki kırık dökük bir iki sözün

Sen kızgınsın artık,ben üzgün.

Ya da  her ikisi bilmiyorum.

Tek bildiğim;yenildik biz!

 

Şimdi ben aklımdan bu hikayeyi şiirlerle siliyorum

Sessiz,seyircisiz…

Elbet böyle kalmayacak bu acı biliyorum

Da kalacak kalbimde bıraktığın binlerce iz

 

Şimdi sen,pencereden görünen gökyüzü kadar uzak o şehirdesin

Hani ben seni öptüğümde öyle güzel,sımsıcak gülümserdin

Kim bilir şimdi kimler ne anlatıyor da gülümsemektesin

Şimdi sen o uzak denizin kıyısında

Kulağında onun dalga sesleri,burnunda onun kokusu,

Yanında o,

Başka denizleri özlemektesin.

 

Bende de aynı haller

Biraz daha şairane bir hüzün

Her yerde aynı öğütler,teselliler

Tek gerçek,hayalleşen yüzün.

 

Ve biliyorum “ sen kalbimin en hüzünlü köşesinde kalacaksın”

Herkes bilse de kimse görmeyecek

Sen İstanbul’dan denize bakacaksın

Antalya’da bütün liman hüzünlenecek

 

09.10.2010

cumartesi

 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !